مریم فروغی

چهارباغ؛ الگوی بلوارهای غربی

گفت‌وگو با محمدحسین فروغی، پژوهشگر، درباره معماری چهارباغ اصفهان
دکتر محمدحسین فروغی، پژوهشگر، مؤلف و دانش‌آموخته دکتری تاریخ است که چندی قبل در نشست «چهارباغ؛ از دیروز تا امروز» در موزه گرمابه علیقلی‌آقا به تاریخ شکل‌گیری خیابان چهارباغ پرداخته بود. به بهانه این نشست که  به همت مرکز اصفهان‌شناسی و خانه  ملل سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان برگزار شده بود، به سراغ او رفتیم تا پرسش‌هایی را درباره پیدایش خیابان چهارباغ و کارکردهای آن مطرح کنیم. این گفت‌وگو را در ادامه بخوانید.
 

اینستاگرام سن شما را حدس می‌زند

اینستاگرام در حال آزمایش ابزار هوش مصنوعی تخمین سن کاربران از طریق اسکن چهره است
اینــستاگرام مــشـــغول آزمــایش روش‌های جدیدی برای تأیید سن کاربران است که ازجمله می‌توان به ابزار هوش مصنوعی این پلتفرم اجتماعی اشاره کرد که با همکاری شرکت دیگری به‌ نام Yoti ساخته شده است. این ابزار فقط با اسکن چهره‌ افراد می‌تواند سن آن‌ها را تخمین بزند.
 

آمدند و رفتند؛ اما من هستم

از دروازه‌بانی در لیگ تخت‌جمشید تا تدارکات ذوب‌آهن به روایت علی محوریان
مدیر و مربی‌های زیادی آمدند و رفتند؛ اما علی محوریان عضو ثابت کادر تیم فوتبال ذوب آهن در سه دهه اخیر بوده است. دروازه‌بان‌های سال‌های دور ذوب آهن که با این تیم در لیگ تخت جمشید حضور داشت و پس از یک دوره دوری از فوتبال ذوب آهن، حدود سه دهه است به عنوان مدیرتدارکات این تیم به قول خودش با 18 مدیر و 15 سرمربی کار کرده و اعتقاد دارد چون کارش را بلد است، همه به او احترام می‌گذارند. در روزهایی که کرکره لیگ پایین آمده، به سراغ او رفتیم که برای خودش یک پا دفترتلفن ورزشی‌هاست و نیم‌قرن حضور در جمع سبزپوشان اصفهانی را مرور کردیم.
 
نگاهی به جایگاه خیابان در تعامل با شهر
چگونه جذابیت مبلمان شهری در تعلق ما به شهر مؤثر است؟
تأملاتی درباره پیاده‌رو، پیاده‌راه و کاربردهایشان

خیابان دوست‌داشتنی تو کجاست؟

نگاهی به جایگاه خیابان در تعامل با شهر

چند کلمه به‌جای مقدمه

اگر ارتباط را از پایه‌های مقوم جامعه بدانیم، بی‌گمان خیابان برای یک جامعه شهری از مهم‌ترین بسترهای شکل‌گیری خواهد بود. آنچه در این یادداشت به آن می‌پردازم این است که یک خیابان دوست‌داشتنی برای شهروندان کجاست؟ همچنین از این رهرو، به برخی گوشه‌های خیابان و اهمیت آن در زندگی روزمره خواهم پرداخت. گوشه‌هایی که ممکن است برخی از ما گمان کنیم حذفشان از خیابان و تجمعشان درجایی که از چشم رهگذران خیابان محو باشد برای شهر بهتر است! اما آیا واقعا همین‌طور است؟

آن مأمنِ مدادی!

از حس کودکی‌هایم به ساختمان کانون پرورش فکری اصفهان

دقیق یادم نمی‌آید که برای اولین بار چندساله بودم که پایم به آن ساختمان جادویی باز شد؛ اما یادم هست که مدرسه نمی‌رفتم. برای بچه‌ای که مدرسه نمی‌رود، هر جایی که او را یک‌قدم، حتی به مدرسه و آموزش نزدیک کند، طعم بزرگ‌شدن و موفقیت چشمگیر می‌دهد: قدم گذاشتن به دنیای بزرگ‌ترها.

شهری که شهروندش را رها نمی‌کند

چندخطی در رابطه با شهر، مسئولان و شهروندان

این روزها دست‌کم بسیاری از ما اگر نگویم هرروز، اما هفته‌ای یکی‌دو بار پیام‌هایی از این آشنا و آن خویش و فلان دوست و فلان نزدیک دریافت می‌کنیم که عکس و تصویری است در شبکه‌های اجتماعی به روایت کسی که می‌شناسیم یا نه، از شهری خارج از ایران؛ گاه همراه با حسرت‌خوردن! اما این حسرت غالباجنسش از دل‌تنگی و نوستالژی نیست؛ از مقایسه است. اول جملاتش با این شروع می‌شود که ما در شهر خودمان این تجربه را نداشتیم که... در شهری که من هستم، فلان خدمات را دریافت می‌کنم... می‌خواستم تیتر این یادداشت را دقیقا از میان یکی از همین یادداشت‌ها بردارم!

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - مریم فروغی