عطیه میرزاامیری

شجاعت حاصل از تلفیق خیال و امید

از کتاب «جهان مال من است» با حضور نویسنده، تصویرگر و روان‌شناس رونمایی شد

از وقتی چشم به دنیا باز می‌کنیم اتفاقاتی پیرامونمان رخ می‌دهد و شرایطی برایمان به‌وجود می‌آید که باعث می‌شود به‌صورت ناخودآگاه ذهنمان بین ما و زندگی دیگری خط پررنگی بکشد. «هم‌کلاسی‌ام درسش خوب نیست، پس ما باهم فرق داریم.»، «همسایه‌مان از ما پول‌دارتر است، پس دخترش با من بازی نمی‌کند.»، «پسری که در باشگاه است، کم‌شنواست، پس نمی‌توانیم باهم دوست شویم.» این خط‌های پررنگ باعث مرز و جدایی بین ما و دیگران می‌شود. مرزهایی که ما را از دوستی و همدلی با دیگری محروم می‌کند و باعث می‌شود خودمان یا طرف مقابلمان را در یک بُعد زندگی ناتوان ببینیم؛ اما کتاب «جهان مال من است» قضیه را برعکس کرده است.

نوجوان کارآ، کارآفرین فردا

گزارشی از اختتامیه رویداد نوجوان کارآ و معرفی ایده‌های کارآفرینی نوجوانان اصفهان

وقتی از دیگران می‌شنویم که «فلانی آدم باهوشی است»، تصوری که از یک فرد «باهوش» در ذهنمان شکل می‌گیرد کسی است که شاید 24ساعته روی دفتر و کتاب‌هایش افتاده و درس می‌خواند. عینکی بزرگ بر چشمانش گذاشته، همه کارهایش روی حساب‌کتاب است، هیچ اشتباهی مرتکب نمی‌شود و همیشه همه آدم‌ها روی حرف‌هایش حساب باز می‌کنند. اما راستش این‌طورها هم نـیـسـت. یکی از پارامترهای هوش، «خلاقیت» است. فردی که خلاق است تمام راه‌های مختلف را برای بررسی یک مسئله نگاه می‌کند. یعنی در عین واحد می‌تواند همه جوانب را بسنجد و بعدازآن بهترین راه را انتخاب کند.

طرفداران بزرگِ کوچک

چرا نوجوانان تمایل شدید به الگوسازی از هنرمندان دارند؟

15 ساله به نظر می‌آیند. تیپ و قیافه‌شان شبیه تمام نوجوان‌هایی است که این روزها زیاد می‌بینیم. پسران و دختران تین‌ایجری که دوست دارند سرتاپا مشکی بپوشند، آرایش خاص خودشان را داشته باشند و از آن مهم‌تر عقاید و علایق خاصی که بر آنها پافشاری می‌کنند. مجری می‌پرسد: «دنیای بدون محمدرضا گلزار را می‌توانید تصور کنید؟» دخترها بغض می‌کنند و می‌گویند تصورش برایشان سخت است. «اگر ایشان نباشد، من هم نیستم.» و هر سه نفرشان زیر گریه می‌زنند. بقیه‌شان هم جواب‌هایی از این دست می‌دهند: «طاقت‌فرسا است و اصلا نمی‌توانیم دوام بیاوریم.»، «نمی‌توانم تصور کنم و اگر نباشد انگیزه‌ای هم برای من نمی‌ماند.»، «دنیای من هم تمام می‌شود.». این فیلم که چند وقت پیش در فضای مجازی پخش شد، دست به دست کاربران چرخید، مسخره شد و از آن به عنوان فیلمی «سمی» یاد شد.

گزارشی از تحریریه مجله نوجوان 13
حمیدرضا شاه‌آبادی و محمد قصاع از ضرورت استفاده از ادبیات وحشت برای کودکان و نوجوانان گفتند
گزارشی از حضور نوجوانانی که در جشنواره حضور داشتند

سرزمین زیتون و خون

از تاریخچه فلسطین تا اعتراض سلبریتی‌ها به جنایات صهیونیستی

بازی تکراری هرسال از این قرار است که همزمان با روز قدس، رژیم صهیونیستی به حملات وحشیانه‌اش در نوار غزه شدت می‌بخشد و رسانه‌ها این حملات را پوشش می‌دهند. عده‌ای سلبریتی به این کشتار اعتراض می‌کنند، مردم عادی در صفحات مجازی‌شان واکنش نشان می‌دهند و باز هم این اتفاق تکرار می‌شود و کودکان و زنان و مردان بسیاری قربانی این ظلم می‌شوند. در این بین هستند کسانی که از روی نادانی و بی‌اطلاعی‌شان اعلان می‌کنند که مردم فلسطین برای متوقف کردن این چرخه کشتار، سرزمین‌شان را به رژیم صهیونیستی بدهند. این اندیشه سابقه دیرینه دارد.

چترهای وارونه برای نجات توت‌های شهر

نوجوانان کجای فعالیت‌های شهر دوستدار کودک قرار گرفته‌اند؟

«برای اولین بار در تاریخ، بیشتر جمعیت کره خاکی در مراکز شهری زندگی می‌کنند. از 4 میلیارد جمعیت فعلی کره زمین، تقریبا یک سوم شهرنشــینـان را کـودکـــان تشکـیـل می‌دهند. تخمین زده می‌شود که تا سال 2050، تقریبا 70درصد از کودکان جهان، ساکن مناطق شهری خواهند بود.» این‌ها بخشی از سخنان آغازین دکتر ویل پارکس، نماینده یونیسف در ایران، در اولین کنفرانس ملی شهرهای دوستدار کودک است. با خواندن همین جملات می‌توان به حضور پررنگ کودکان در شهر و جامعه پی برد و اگر تا دیروز آدم‌بزرگ‌ها این گروه سنی را در حاشیه می‌دیدند، اکنون به اهمیت حضور و فعالیتشان واقف شده‌اند. برای همین است که در سال گذشته به صورت رسمی، اصفهان با عضویت در شبکه جهانی، «ابتکار شهر دوستدار کودک یونیسف» به‌عنوان اولین شهر کاندیدای دوستدار کودک در ایران معرفی شد تا از این طریق، شهر فرصت‌های بـزرگی برای زندگی، یادگیری و رشد کودکان فراهم آورد.

انتخاب خانه و خانواده دوم

نوجوانان و والدینشان از ویژگی‌های یک مدرسه خوب می‌گویند

در همه برهه‌های زندگی، در هر سنی که باشیم، عملا در دو محیط جداگانه زندگی می‌کنیم. منظورم این است که هم‌زمان که در محیط خانواده زندگی می‌کنیم، به‌صورت موازی در مکان‌هایی اجتماعی مثل دانشگاه، مدرسه یا محیط کار هم در حال گذراندن زندگی روزمره هستیم. انتخاب محیط خانوادگی هیچ‌گاه بر عهده ما نبوده است. از هیچ‌کسی قبل از تولدش نظرسنجی نکرده‌اند که دوست دارد به محض بازکردن چشمانش در دنیا، در چه خانواده‌ای باشد. همه ما به‌صورت اتفاقی، یا حتی شانسی، در خانه و خانواده‌هایی به دنیا آمده‌ایم که هیچ نقشی برای انتخابشان نداشتیم.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - عطیه میرزاامیری