ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

نقاشی مردمی

تاریخ درج : چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۹۸

الهام ماهری / پژوهشگرهــــنر

در قسمت قبلی، از حکومت ایلخانیان و دستاوردهای آنان در زمینه نقاشی ایرانی صحبت کردیم. آنان با استقرار کارگاه‌های نقاشی در شهرهای مختلف و به‌کارگیری استادانی که دنباله‌رو سنت نقاشی چینی بودند، بسیاری از کتاب‌های علمی‌و ادبی، همچون شاهنامه را به تصویر کشیدند. با تغییر حکومت‌های مغول در ایران، این روند همچنان ادامه داشت و هرکدام از آنها به نوعی نقش خود را در این عرصه ایفا می‌کردند. تا آن‌که «حسین بایقرا» در هرات بر تخت نشست. در زمان او شعر و موسیقی، نگارگری و معماری و انواع هنرهای دیگر رونقی تازه پیدا کردند. در همین زمان بود که نقاشی به نام کمال‌الدین بهزاد، با فاصله گرفتن از سنت‌های مرسوم نگارگری آن زمان و توجه به احوال واقع‌گرایانه خود، رویکردی تازه را در هنر نقاشی ایرانی روی کار آورد. مهم‌ترین ویژگی کار او که باعث تمایزش از آثار هم‌عصران خود می‌شد، تصویرگری چهره‌ها یا رویدادها به شکلی کاملا واقعی و زنده بود؛ چیزی که تا پیش از این در نگارگری ایرانی مرسوم نبود و بیشتر نقاشی‌ها به شکلی غیرواقع‌گرایانه به تصویر درمی‌آمدند. همچنین او سعی کرد نگاره‌هایی را مستقل از متون و کتاب‌ها و فقط بر اساس تخیل خود به تصویر بکشد و تا حد زیادی در این کار نیز موفق بود. بهزاد بر خلاف پیشینیان خود، به جهان واقعی توجه کرد و توانست حالت خاص و ظریف آن‌چیزی را که می‌دید، با وضوح کامل تشخیص دهد؛ بنابراین در همه نقاشی‌هایش، انسان‌ها، حیوانات، نباتات، صخره‌ها و کو‌ه‌ها با همه ویژگی‌های خاص خود تصویر شده‌اند. علاوه‌ بر این، او از اولین کسانی بود که در آثار خود مردم و محیط زندگی آنان را نیز نقاشی کرد. برای مثا ل، یکی از مهم‌ترین آثار او نگاره‌ای است که در آن کارگرانی با تقسیم کار معین، کاخی را بنا می‌کنند. این نگاره اکنون در کتابخانه ملی انگلیس نگهداری می‌شود.

 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/102648

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی