ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

زنان شاغل کودکانشان را مخفی می‌کنند

تاریخ درج : پنجشنبه ۳ امرداد ۱۳۹۸

امیلی استر / ترجمه: علیرضا شفیعی‌نسب

من اقتصاددان هستم و عاشق داده‌ها و شواهد، آنقدر زیاد که کتاب‌های داده‌مبنا درباره فرزندپروری می‌نویسم. وقتی این سؤال مطرح می‌شود که چگونه می‌توان والدین را در محل کار حمایت کرد، اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد مرخصی زایمان است. کوهی از داده‌ها و شواهد نشان می‌دهد که مرخصی باحقوق برای سلامت کودک و البته برای مادران خوب است. به‌همین خاطر، ارائه استدلال‌های داده‌محور در حمایت از این سیاست برایم کاری بسیار آسان است. اما تجربه مرا به این باور می‌رساند که اتفاقات بعد از مرخصی هم به همان اندازه مهم و حیاتی است.باید بگویم بیشتر  والدینی که با آنها حرف زدم از سیاست‌های خوب مرخصی بچه‌دارشدن (ایدئال، طولانی و بدون تبعیض جنسیتی) بهره‌مند بودند. مسائلی که این والدین با آنها روبه‌رو بودند، ظریف‌تر و پیچیده‌تر بود و بیشتر به محیط ارتباط داشت.زنان به من می‌گفتند  بارداری‌شان را تا سه‌ماه سوم مخفی می‌کنند، لباس‌های گشاد می‌پوشند تا مبادا رئیس یا سرمایه‌گذارشان متوجه شود که باردار هستند. بعضی از آنها می‌گفتند حتی وقتی بچه‌دار می‌شوند حرفی از آنها نمی‌زنند. اگر مجبور می‌شدند به‌خاطر مسائل فرزندشان مرخصی بگیرند، علتی دروغ برای مرخصی دست‌وپا می‌کردند.بسیاری از زنانی که بعد از مرخصی به محل کار برگشته بودند، وجود نوزادانشان را پنهان کرده یا تظاهر می‌کنند که منافع فرزندانشان اهمیت چندانی برایشان ندارد.در تأیید این نکته، استادان زن همکار در دانشگاه می‌گفتند وقتی سن کمتری داشتند، هیچ‌گاه عکس فرزندانشان را در دفترشان نمی‌گذاشتند.پژوهشگران می‌نویسند: زنان بارها و بارها بحث مخفی‌کاری را پیش می‌کشیدند: «مخفی‌کردن مادرانگی و مشارکت در راهبردهای پنهان‌کاری مضامینی پرتکرار در مصاحبه‌هایمان بود.»چرا چنین کاری می‌کنند؟ چرا تظاهر می‌کنند بچه‌ها «اهمیت چندانی» ندارند؟ وقتی کار و فرزندپروری در تضاد با یکدیگر به نظر برسند (چون فرهنگمان به ما می‌گوید در تضاد هستند)، مادرها و پدرها وادار می‌شوند تعهدشان را به یکی از این‌دو (یعنی کار) به نمایش بگذارند و دغدغه‌شان را در مورد دیگری (یعنی فرزندپروری) به حداقل برسانند. نمی‌خواهند رئیسشان فکر کند  تعهدشان نسبت به کار از صد درصد کمتر است.زمانی که بچه اولم به‌دنیا آمد، استادیار غیردائم بودم و وقتی دخترم فقط چند هفته سن داشت، به دفترم برگشتم تا اولین جلسه‌ام را برگزار کنم. بله، بی‌شک این کارم تا حدی برای این بود که می‌خواستم از خانه بیرون بروم و چند نفر بزرگسال ببینم. اما نگران هم بودم که اگر زود به دفتر برنگردم و خودم را نشان ندهم، همکاران ارشدم فکر می‌کنند  درباره آینده کارم چندان جدی نیستم.این فشارها فقط برای والدین بد نیست، برای کارفرمایان هم بد است. انعطاف‌ناپذیری کارفرمایان برای مراقبت از بچه‌ها ممکن است باعث شود کارمندان ارزشمندی را از دست بدهند. بسیاری از زنان کار را ترک می‌کنند. پژوهش‌هایی هم دریافتند «حضور فرزندان» عامل اصلی شکاف جنسیتی در سرنوشت شغلی است، حتی برای کارمندان بسیار تحصیل‌کرده. چون زنان وقتی رئیسشان نتواند با برنامه آنها کنار بیاید، مجبور می‌شوند ترک شغل کنند.اگر محل کاری مرخصی بچه‌دارشدن باحقوق ندهد، راه‌حل مشخص است: مرخصی بچه‌دارشدن باحقوق. اما مسائل محیطی که منجر به فرزندپروری مخفیانه می‌شوند ابهام بیشتری داشته و به‌همین‌خاطر حل کردنشان نیز دشوارتر است. اما شاید پاسخ تا حد زیادی روشن باشد: با فرهنگی که فرزندپروری مخفیانه را ترویج می‌دهد مبارزه کنید، فرزندتان را مخفی نکنید. بالاخره همکارانتان انطباق می‌یابند.این تغییر نمی‌تواند از پایین‌ترین سطوح سازمان حاصل شود. کارمندان ارشدتر باید ابتکار عمل را به دست گیرند. من حالا با دو فرزند استاد تمام هستم. به زبان خودمانی، خرم از پل گذشته است.اما  آگاهانه سعی می‌کنم به بقیه بگویم: «متأسفم، اما به‌خاطر بچه‌هایم از ساعت ۵ عصر به بعد در هیچ جلسه‌ای حاضر نمی‌شوم». یا حتی «متأسفم، اما امروز ساعت ۳:۳۰ می‌روم، چون اخیرا زیاد سفر کرده‌ام و به بچه‌هایم قول داده‌ام امروز زود برمی‌گردم خانه تا برایشان کلوچه درست کنم». به‌خصوص سعی می‌کنم حرف‌هایی از این دست را جلوی همکاران کم‌تجربه‌تر بزنم، کسانی که شاید برایشان سؤال باشد که آیا چنین محدودیت‌هایی عادی است؟ عکس بچه‌هایم را همه‌جا گذاشته‌ام و همین حالا هم دارم به یک دستکش بچه نگاه می‌کنم که از ماه دسامبر روی میزم است. اگر نگاهی به دفترم بیندازید، راحت متوجه می‌شوید که من مادر هستم.البته زن‌ها، حتی زن‌های دارای جایگاه ارشد، به تنهایی نمی‌توانند محیط محل کارشان را تغییر دهند. مردان هم باید در این راستا همکاری کنند. فرزندپروری تنها به عهده مادران نیست. مردان هم دوست دارند بچه‌هایشان را ببینند، در هنگام شام و موقع خواب کنارشان باشند. به بیان ساده، مادران و پدران باید در مورد ماهیت زندگی‌شان صادق باشند. ما نمی‌توانیم مشکلاتی را حل کنیم که تظاهر می‌کنیم وجود ندارند؛ اگر تظاهر کنیم بچه نداریم، نمی‌توانیم اوضاع والدین را در محل کار بهبود بخشیم. تلخیص از سایت ترجمان

url : http://www.isfahanziba.ir/node/98745

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی