ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

خانم مترجم، بدون سایه ای از «شازده احتجاب»

تاریخ درج : سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷
شماره روزنامه: 
فرزانه طاهری از ترجمه هایش روایت می کند

صوفیا مرتضوی

 

 

   فرزانه طاهری، مترجم مطرح کشورمان و همسر هوشنگ گلشیری، امروز و فردا در اصفهان است تا درکنار برگزاری کارگاهی برای ترجمه در موسسه رویش مهر، درشهر کتاب اصفهان با حضور علی خدایی و سیاوش گلشیری از نوشته هایش بگوید.گلشیری در این رابطه به اصفهان زیبا گفت: در این جلسه تلاش من به عنوان یک پرسشگر این  است که بیشتر درباره خود خانم فرزانه طاهری صحبت کنیم نه درباره زندگی‌اش با هوشنگ گلشیری و آثار وی.داور جایزه ادبی مهرگان در ادامه افزود:طاهری از بانوانی است که در عرصه ترجمه  ونقد ادبیات داستانی به شدت تاثیرگذار بوده اند و حتی نویسنده هایی را به عرصه ادبیات معاصر معرفی کرده است.در کنار اینها می توان درباره شیوه‌هــــــای اثرگذاری کار ایشان در موسسه کارنامه هم گفت و گو کرد.

 

     زندگی نامه مترجم خانم دالووی
فرزانه طاهری 16 آبان‌ 1337 در تهران به دنیا آمد. ترجمه «کلیسای جامع» نوشته ریموند کارور، «عطش آمریکایی» اثر ریچارد رایت، «مسخ و درباره مسخ» از فرانتس کافکا و ولادیمیر ناباکوف، «عناصر داستان» نوشته رابرت اسکولز، «مبانی نقد ادبی» نوشته‌ ویلفرد گرین و «خانم دالووی» نوشته ویرجینیا وولف از جمله آثار منتشرشده او هستند. طاهری که دانش آموخته ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران است خود پیش از این در گفت‌وگویی با ایسنا درباره دوران کودکی و نوجوانی‌اش، گفته است: «خانواده پدری من بیشتر اهل تحصیلات بودند تا کتاب. من در بچگی کتاب‌هایی مثل «قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب» و کتاب‌های طلایی و بعد بالزاک را می‌خواندم و چندان شرایط استثنایی یا خاصی از نظر کتاب و کتاب‌خوانی نداشتم. تا اینکه به سنی رسیدم که خود به دنبال کتاب رفتم. خانواده مادری‌ام خیلی اهل کتاب بودند، اما من چهارساله بودم که مادرم فوت کرد. تابستان‌ها که به شمال می‌رفتم و به آنها سر می‌زدم، از کتاب‌های آنها می‌خواندم. از دوران دبیرستان دیگر خودم کتاب تهیه می‌کردم. عشق به ادبیات به طور جدی از دوران دانشجویی در من شکل گرفت. البته این موضوع تنها به دلیل دانشجو بودن نبود، بلکه به دلیل اقبال من بود که استادانی  مانند دکتر داوران داشتم که یکی، دو سال پیش در آمریکا فوت کردند. دکتر داوران فرد درخشانی بود و چشم مرا به ادبیات جدی باز کرد. او باعث شد که من به جای خواندن زبان انگلیسی به سمت خواندن ادبیات انگلیسی بروم. آشنایی من و هوشنگ گلشیری از طریق همان استادم،‌ دکتر داوران، اتفاق افتاد، در خانه استادم بود که همدیگر  را دیدیم . هنگام ازدواج  21 ساله بودم و خیلی خام و او 42 ساله بود.» 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/84753

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی