ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

به «گزارش میدانی»؛ با عشق و نکبت

تاریخ درج : یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷
شماره روزنامه: 

* سعید برآبادی

 

 

گزارش میدانی از آن سهل های ممتنع است که هر خبرنگاری خود را بلدِ آن می داند و بیشترشان هم در ساخت و پرداختش به شکست می خورند. مشکل جای دیگری است؛ توصیفی که درباره این شکل از گزارش نویسی به ما داده اند، اشکال دارد. اشکالش چیست؟ حد و وسع خبرنگار، نوع مداخله اش، علت مداخله اش و از همه مهم تر، جایگاهش در میدانِ خبر را به درستی بازگو نکرده اند. استادهای مطبوعاتی این وسط گناهی ندارند؛ عموما روزنامه نگار نیستند؛ بچه درس‌خوان هایی بوده اند که نمره های خوب، پایان نامه های موفق و آداب درست دانشجو بودن، آنها را به پشت میز استادی کشانده و طبعا در چنین شرایطی نمی شود از آنها توقع داشت گفته هایشان، فراتر از فصول درسی، حاصلِ تجربه های واقعی باشد. وضع سردبیرها به مراتب بدتر است. آنها کشته مرده های گزارش توصیفی و میدانی خوب و دقیق و مخاطب پسند هستند اما خودشان کمتر تجربه درخشانی در آستین دارند. وقتی از ضعف سلسله مراتب در مطبوعات ایران حرف می زنیم دقیقا بحث بر سر این است؛ سلسله مراتب آموزشی و کاری از خبرنگارها می خواهند یک گزارش میدانی خوب تحویل شان بدهد چرا که می دانند نوعِ خوب این گزارش، مثل یک تیغ برنده در جان مخاطب می نشیند و شبیه یک کار تحقیقاتی و علمی، بازخورد قابل ملاحظه ای دارد اما هیچ کدام به درستی به خبرنگار نمی گویند گزارش میدانی خوب را چطور می شود ساخت و نوشت.این مطلب کوتاه هم قصد ندارد شیوه های آکادمیک نوشتن گزارش میدانی درست را آموزش دهد؛ نویسنده این مطلب که خود را همیشه روزنامه نگاری در حال یادگیری می داند، تنها قصد دارد به خبرنگارانی که دوست دارند نتیجه خوبی از رفتن به میدان خبر داشته باشند، چند تجربه شخصی اش را بازگو کند؛ تجربه هایی از جنگ موصل تا بحران های اقلیمی در کشور.

 

 

یک)همین که قبول کرده اید یک گزارش میدانی بنویسید به این معنی نیست که از گوگل کردن در امان اید. شما نیاز به یک منبع درست اطلاعاتی برای یافتن نقطه دقیق میدانِ خبری دارید.

 

 

    تجربه شخصی: در ماجرای شکسته شدن لوله انتقال آب میان یزد و اصفهان، هر دو طرف این جنگ، میدانِ خبر را استان خود می دانستنــد. خبــرنگاری مـی تـــوانـســـت مـیـــــدانِ درســت را انتخــاب کنــد که قبل از سفر به فلات ایران، اطلاعات دقیق و به دور از دسته بندی های سیاسی و استانی داشته باشد.

 

 

دو) شما روایتگرِ یک قصه هستید! شنونده دردها و رنج های بازیگرانِ میدان خبر، بنابراین نباید تحت تاثیر این و آن قرار بگیرید اما اگر اشکی، بغضی یا آهــی، شمــا را تحـت تاثیــر قـرار داد از بیـان آن نترسید. این به مخاطب گزارش شما کمک می کنــد  تا متر و معیار نویسنده این گزارش را به درستی بشناسد.

 

  تجربه شخصی: در سفرهایی که برای تهیه گزارش از جنگ موصل به عراق داشتم با خانواده های پرشماری مواجه می شدم که عموما سنی های عراقی بودند. پسرهای این خانواده ها به سودای پیوستن به داعش، خانواده های خود را به کردهای کرکوک سپرده بودند. وضعیتی از این تراژیک تر مگر ممکن است؟ بر علیه مردمی بجنگید که خانواده تان را پرستاری می کنند؟

 

 

سه) گزارش میدانی درست به معنای بازگو کردنِ هر آنچه در میدان خبر دیده اید، نیست.

 

    تجربه شخصی: چند سال پیش که محله
حاشیه نشین پنج تن در جنوب غربی پایتخت داشت در فاضلاب تهران دست و پا می زد برای تهیه گزارش میدانی به خانه های مردم سر زدیم. هنوز هم توان هضم آنچه را دیدیم و شنیدیم ندارم، بنابراین طبیعی بود که در گزارش اشاره ای کوتاه به وضع فلاکت بارِ اقتصادی مردم آنجا بکنم و زود رد شوم چرا که نقش من یک مصلح اجتماعی یا تقسیم کننده عدالت شهری در جوامع بی بضاعت نیست؛ من در بهترین حالت یک خبرنگار هستم.

 

چهار) زن ها و بچه ها جدی ترین عناصرِ یک گزارش میدانی هستند، آنها را از حاشیه به متن بیاورید، از میانشان، روایت های صادقانه را انتخاب کنید و گزارش تان را بر اساس اظهارات آنها تنظیم کنید.

 

 

    تجربه شخصی: دو روز کامل برای نوشتن گزارشی درباره سیلِ منطقه کنِ تهران در جست وجوی جنازه های گم شده به سردخانه پایتخت می رفتم. در نهایت به جای تشریح تصاویرِ هولناکِ شوخی طبیعت با تنِ انسان، راوی رنج مادری شدم که از سیلِ پیشین پایتخت چشم به راه آمدن خبرِ جنازه پسرش، شب ها در حوالی بهشت زهرا  می خوابید.

 

 

آخر) برای نوشتن یک گزارش میدانی خوب، یادتان نرود که باید بدانید در میدان خبر چه می کنید و کجای قصه ایستاده اید، املا و انشای گزارشتان بی نقص باشد، گروهی را هدف قرار ندهید که برای دفاع از خود، رسانه ای در حد و اندازه شما ندارند، متنتان با متونی که تا به حال درباره آن منطقه جغرافیایی/ اقلیمی نوشته شده، رابطه داشته باشد و از همه مهم تر، اینکه خودتان باشید؛ با لکنت ها، ترس ها و وابستگی‌ها و کم دانشی ها. از سانسور نوشته تان نترسید، کارِ خبرنگار نوشتن است، بگذارید هزینه حذف و تعدیل گزارشتان را دبیر سرویس و سردبیر بدهند؛ آنها برای این کار حقوق بیشتری از شما دریافت می کنند.

 

 

روزنامه نگار 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/81442

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی