ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

آیا جاستین بیبر هم کودک کار است؟

تاریخ درج : پنجشنبه ۲۰ تیر ۱۳۹۸

در ۱۹۰۴ در آمریکا، ۲۶درصد از پسرانِ ده تا پانزده ساله به صورت تمام‌وقت خارج از خانه کار می‌کردند. در کارخانجات نساجی نیوانگلند، کودکان از شش سالگی در شیفت‌های دوازده تا شانزده ساعته کار می‌کردند. وقتی چرتشان می‌‌گرفت، آب به صورتشان می‌پاشیدند. بیچاره‌ها. در طلیعه قرن بیستم، ۷۰درصد از کودکان مهاجری که در مزارع کلرادو کارگری می‌کردند، بر اثر کار، دچار اختلالات اسکلتی شده بودند.با توجه به این شرایط رقت‌انگیز، شاید فکر کنید تصویب قوانین کار کودکان در آغاز قرن بیستم تسریع شد، اما برعکس، طی مشاجراتی به طول یک دهه، قانون‌گذاران به خاطر حقوق صاحبان سرمایه بر سر یکدیگر فریاد کشیدند و از تنبلی کارگران آمریکایی انتقاد کردند.سردمدار آنها ولدن هیبرن بود. در نگاه هیبرن کسانی که از طلوع تا غروب آفتاب کار نمی‌کردند یک مشت تنه‌لش بودند و این حکم شامل حال کودکان هم می‌شد. در این میان حقوق صاحبان سرمایه باید محترم شمرده می‌شد؛ اگر کسی می‌خواست جنینی را برای کندن معدن زغال سنگ استخدام کند، دولت وظیفه داشت از او حمایت کند. البته آمریکایی‌ها هم مانند ما گذشته خود را فراموش کرده‌اند و ثابت کرده‌اند نمی‌توانند درس‌های گذشته را در بافت جدید به کار بندند.  در نتیجه کودکان موبایل دارند، تلویزیون‌های صفحه‌بزرگ، سیستم‌های بازی پیشرفته، صفحات فیسبوک و گوشی‌هایی که از لحظه بیدارشدن از خودشان جدا نمی‌کنند. «بنیاد خانواده کایسر» دریافت که بچه‌های ۸ تا ۱۸ ساله هر روز بیش از هفت‌ونیم ساعت از وقت خود را با ابزاری الکترونیک می‌گذرانند و چون استادِ کارِ هم‌زمان با دستگاه‌های مختلف هستند، در این بازه زمانی یازده ساعت، محتوای رسانه‌ای دریافت می‌کنند.در اینجا روی این نکته تمرکز داریم که این استفاده مدام چه حاصلی داشته است: نیاز تمام‌نشدنی به تولید محتوا و ارائه آن به گروه مخاطبانی که سنشان هر روز کمتر و کمتر می‌شود. اهالی تولید سرگرمی متوجه شده‌اند که بچه‌ها دوست دارند چیزهایی را ببینند و به چیزهایی گوش بسپارند که دیگر بچه‌ها تولید کرده‌اند. این تولیدات معمولا در یکی از این دو قالب است: ۱) در فضای قانون‌شکنی، در جایی که هم‌سن‌وسال‌‌هایشان رفتار و زندگی‌ای فراتر از سن خود دارند؛ ۲) در فضای زندگی‌ای فانتزی با ثروت و شهرتی فراتر از تصور. این محتوا اغلب در قالب فیلم سینمایی و برنامه تلویزیونی آغاز می‌شود و به انواع و اقسامِ ضبط صوت و تصویر توسط همه افراد می‌انجامد که در آنها از ابزارهای تغییر و ویرایش صدا وسیما استفاده می‌شود.من اصلا نمی‌توانم کسانی را تحمل کنم که می‌کوشند این بچه‌ها را لوس یا ناسپاس یا چیزی شبیه این توصیف کنند. آنها صرفا از سوءاستفاده‌ای که در جهانی فانتزی کادوپیچ‌شده رنج می‎‌برند و هر واکنشی برای من قابل درک است، واکنش‌هایی چون خشم، مصرف مواد مخدر و خشونت که کمک می‌کنند بچه‌ها با روش‌های شگفت‌آوری کنار آیند که به آنها عادت کرده‌اند، با آنها گول خورده‌اند و سپس تا رسیدن شگفتی بعدی مدتی کنار گذاشته شده‌اند. همان افرادی هم دست‌اندرکار این روند هستند که مدعی هستند این بچه‌ها را دوست دارند و تنها به دنبال موفقیت و شادکامی آنها هستند. ما هم راه بازگشتی نداریم؛ اگر بخواهیم ثابت کنیم این عزیزکرده‌ها ارزش این قدر تحسین را نداشته‌اند، باید سراسر باورهایمان را دور بریزیم. فکر نکنم حتی بزرگ‌ترها هم در چنین شرایطی سالم بمانند، اما دوست دارم بپذیرم که در اتاق آینه دست‌کم انتخاب‌هایی برای این بچه‌ها باقی می‌ماند.در این اوضاع غم‌بار، من پیشنهادی بسیار خاضعانه برایتان دارم. صنعت تبلیغات را هم به فهرست مشاغل ممنوعه برای کودکان بیفزایید. همین فکر که می‌توانستیم جای جاستین بیبر باشیم سبب می‌شود این ایده ارزشمند باشد. در آن صورت قانون چطور عمل می‌کرد؟ اول، به این صنعت مدت زمان معینی مهلت داده می‌شد تا پروژه‌های جاری خود را که کودکان را در آنها به کار گرفته‌اند کنار بگذارد. رتبه‌بندی و عایدی، مثلا آخرین گروه موسیقی پسران، چنین تصوری را با شگفتی مواجه می‌کرد و از شدت آن می‌کاست.  تلخیص از سایت ترجمان

url : http://www.isfahanziba.ir/node/98052

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی